ΎΠΤΙΑ ΘΕΣΗ ΎΠΝΟΥ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΞΑΦΝΙΚΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΓΙΝΕΤΑΙ  ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΜΠΑΝΙΑ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟΝ ΞΑΦΝΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.

Οι έρευνες και οι παρατηρήσεις  έδειξαν ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη αύξηση αυτών των περιστατικών, όταν τα παιδιά κοιμούνται σε ύπτια θέση για πολλή ώρα και δεν έχουν κανονική αναπνοή. Είναι γεγονός ότι πράγματι απ’ τη στιγμή που γνωστοποιήθηκε αυτή η έρευνα και δίνεται ιδιαίτερη προσοχή απ΄ τους γονείς στα παιδιά, έχουμε μια μείωση των περιστατικών σ΄ ένα ποσοστό πάνω από 70%. Συνεπώς, ανάμεσα σ’ αυτά που  πρέπει κανείς να προσέχει στα νεογέννητα και στα βρέφη γενικά είναι και η θέση του ύπνου που παίρνουν όταν κοιμούνται.

ΗΜΙΚΡΑΝΙΕΣ ΜΕ ΑΥΡΑ ΚΑΙ ΤΥΡΑΜΙΝΗ

ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΗΜΙΚΡΑΝΙΕΣ ΜΕ ΑΥΡΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ, ΈΧΟΥΝ ΜΙΑ ΔΥΣΑΝΕΞΙΑ ΣΤΟ ΤΥΡΙ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΣΕ ΥΨΗΛΗΣ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΟΥΣΙΑΣ ΤΥΡΑΜΙΝΗ.

Οι ημικρανίες με αύρα κληρονομικής αιτιολογίας είναι μια πολύ επώδυνη και τυρρανική αρρώστια για τα μικρά παιδιά. Χαρακτηρίζεται από έντονο πονοκέφαλο, στομαχικό ίλιγγο, φωτοφοβία, αστάθεια και φωταψίες. Υπήρχαν και πιο εντονότερες καταστάσεις, όπου στη συμπτωματολογία προστίθενται και παρέσεις ή παραλύσεις. Αρκετές φορές σε εκτεταμένη παιδιατρική έρευνα ή σε παρατηρητικούς γονείς, ακόμα και σε περιπτώσεις που το παιδί είναι προσεκτικό, μπορεί να πιστοποιηθεί η υποψία της δυσανεξίας στην τυραμίνη.  Εάν δε γίνει αυτό, τότε είναι υποχρέωση όλων να συμπεριληφθεί αυτή η υπόνοια στη διάγνωση.

ΚΡΑΝΙΟΕΓΚΕΦΑΛΙΚΕΣ ΚΑΚΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΠΤΙΚΑ ΝΕΥΡΑ

ΟΙ ΚΡΑΝΙΟΕΓΚΕΦΑΛΙΚΕΣ ΚΑΚΩΣΕΙΣ ΣΤΗ ΝΕΑΡΗ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΈΧΟΥΝ ΚΑΛΗ ΠΡΟΓΝΩΣΗ.

Η ελαστικότητα που υπάρχει σε ιστούς και οστά κάνει την πρόγνωση αυτή ευνοϊκή. Στις περιπτώσεις παιδικών κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων έχουμε το πρόβλημα της ροπής της βίας του τραύματος. Εδώ υπάρχει μια διμορφία. Έχουμε, δηλαδή, μια περιστροφική και μια κάθετη ροπή. Έτσι, άσχετα από πού θα εξελιχθεί η βία επί του κρανίου και αργότερα στον εγκέφαλο, είναι ουσιαστικό και ποιοί εγκεφαλικοί σχηματισμοί θα βρεθούν πιο ευάλωτοι για την περίπτωση αυτή. Σε αυτές τις περιπτώσεις, κατά κανόνα, το «λαχείο» πέφτει στα οφθαλμικά νεύρα και κυρίως στο κοινό κινητικό. Ο λόγος είναι ότι αυτά γεωγραφικά είναι τα πλέον ακάλυπτα και έτσι δέχονται τη μεγαλύτερη ορμή από τις ροπές των χτυπημάτων. Είναι και τα πλέον δύσκολα στην αποκατάσταση μετά το τραύμα.

ΜΑΘΗΣΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ

ΟΙ ΜΑΘΗΣΙΑΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΘΕΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ, ΓΟΝΕΙΣ.

Αυτό το θέμα θέλει επισκόπηση, συγκέντρωση, συμπλήρωση και έρευνα. Είναι ένα θέμα προχωρημένο, αν και ιατρικά χρήζει ενημέρωσης και άλλων παραγόντων. Η ιδιαιτερότητα που πρέπει να υπάρχει στο θέμα «μαθησιακών διαταραχών» είναι αν υφίσταται μια συνύπαρξη τους και με συνειδησιακές διαταραχές. Τότε το θέμα περιπλέκεται και πρέπει να θεωρείται ότι ανήκει στην κατηγορία των επιληπτικών κρίσεων ή τουλάχιστον να γίνεται μια προσπάθεια διαφοροποίησης από αυτές. Συνεπώς, είναι αναγκαίος ο πλήρης νευροφυσιολογικός έλεγχος (μέσω εικοσιτετράωρου ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος).

Η ΠΑΡΑΛΥΣΗ ΤΟΥ TODD ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ

ΟΙ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΈΧΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΚΑΙ ΈΝΤΑΣΗ.

Δεν είναι εύκολα πάντα να διαγνωστούν˙ έχουμε ,και ιδιαίτερα στην παιδική ηλικία, επιληπτικές κρίσεις που τακτικά συνδέονται και με άλλα φαινόμενα και τα παιδιά δεν μπορούν να εξηγήσουν επακριβώς το πρόβλημα τους. Υπάρχουν πολλές κρυφογενετικές μορφές προδιάθεσης των παιδιών, οι οποίες λαμβάνουν χώρα με επιληπτικές κρίσεις, χωρίς αξιοσημείωτη κλινική εμφάνιση. Μετά από αυτές, δείχνει το παιδί μια ακαταμάχητη κούραση και τάση για ύπνο, ο οποίος διαρκεί εικοσιτέσσερις ώρες. Επειδή αυτά λαμβάνουν χώρα και μετά από κάποιο γεγονός, οι γονείς δεν τα καταγράφουν ως παθολογικά και θεωρούν ότι το παιδί απλώς κουράζεται εύκολα. Στην προκειμένη περίπτωση, πρόκειται για παραλύσεις τύπου Todd που κάνουν αναγκαία την περαιτέρω διάγνωση και θεραπευτική αγωγή.

Η ΔΙΑΣEIΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΣΕ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Η ΔΙΑΣΕΙΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟ ΓΕΓΟΝΟΣ, Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΤΥΧΑΙΟΥΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ Π.Χ. ΑΝ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΥΠΑΙΘΡΟ ΌΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΑ ΑΝAΛΟΓΑ ΜΕΣΑ Ή ΑΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΕ ΑΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΌΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΜΕ ΌΛΑ ΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΜΕΣΑ.

Τέτοια τραύματα χαρακτηρίζονται από μια οπισθοδρομική ή μετατραυματική αμνησία της οποίας το εύρος έχει σχέση με την ένταση του τραύματος και συνοδεύεται από ζαλάδα, αδυναμία και μια δυσθυμία. Στις περιπτώσεις αυτές, ιδιαίτερα σε παιδιά, ο έλεγχος πρέπει να είναι διεξοδικός, διότι πάντοτε, ακόμα και σε μικρής έντασης τραύματα, υπάρχει η υπόνοια της μεγάλης βλάβης. Έτσι λοιπόν πρέπει να γίνεται αξονική τομογραφία, σχετικά γρήγορα, και εκτεταμένος ηλεκτροεγκεφαλογραφικός έλεγχος, προκειμένου να αποτελέσει και την αφετηρία για την μετέπειτα αποκατάσταση.

ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΕΝΔΟΚΡΑΝΙΑΚΗΣ ΠΙΕΣΗΣ

ΠΑΝΩ ΑΠΟ 15% ΤΩΝ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΩΝ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΕΦΑΛΑΛΓΙΑ ΚΥΡΙΩΣ ΑΠΟ ΚΡΑΝΙΟΕΓΚΕΦΑΛΙΚΕΣ ΚΑΚΩΣΕΙΣ.

Στις περιπτώσεις αυτές ακολουθείται μια διαγνωστική διαδικασία σε επίπεδα που, κατά πρώτο λόγο, εξετάζονται ακτινολογικά και μετά νευροφυσιολογικά οι μικροί ασθενείς. Πολύ σπάνια προχωράει ο έλεγχος παραπέρα ή μετά από μέρες για την τυχόν ύπαρξη μιας αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης. Έτσι, λοιπόν, έχουμε παιδάκια με χρόνια κεφαλαλγία και διαταραχές της όρασης, που είναι αποτέλεσμα κάποιας ενδοκρανιακής πίεσης λόγω λοιμωδούς αιτιολογίας ή τραύματος, αλλά παραμένουν στο σκοτάδι λόγω ελλιπούς διαγνωστικής προσπάθειας. Ο κανόνας είναι, και εφόσον το παιδί παραπονιέται για πονοκεφάλους ή διαταραχές της όρασης, να γίνεται επανειλημμένος έλεγχος, προκειμένου να εντοπιστεί ή να αποκλειστεί το θέμα της αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης.

ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΠΙΛΗΨΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΑΝΙΑΚΟΣ ΜΑΓΝΗΤΙΚΟΣ ΕΡΕΘΙΣΜΟΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΚΑΙ ΕΦΗΒΙΚΑ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΑ ΣΥΝΔΡΟΜΑ ΈΧΟΥΝ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ.

Σε αυτά τα προβλήματα, όσο στο θεραπευτικό όσο και διαγνωστικό τομέα, οι κλινικοί γιατροί έχουν ένα καινούργιο διαγνωστικό «όπλο»˙ συγκεκριμένα, το διακρανιακό μαγνητικό ερεθισμό. Στην προκειμένη περίπτωση, πρόκειται για τη δημιουργία μαγνητικών κυμάτων, έξω από το κρανίο με ένα ειδικό μηχάνημα, τα οποία διαπερνώντας τα οστά του κρανίου, φτάνουν σε ορισμένα νευρικά κύτταρα,  των οποίων τη διέγερση ή την αναστολή της δράσης επιθυμεί ο κλινικός γιατρός, δημιουργώντας έτσι νέες θεραπευτικές προοπτικές. Γενικά, για τις παιδικές και εφηβικές επιληψίες αποτελεί ο διακρανιακός μαγνητικός ερεθισμός μια ουσιαστική βοηθητική μέθοδο, η οποία βρίσκεται και σε συνεχή ανάπτυξη.

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΚΡΑΝΙΑΚΟΥ ΜΑΓΝΗΤΙΚΟΥ ΕΡΕΘΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

Ο ΔΙΑΚΡΑΝΙΑΚΟΣ ΜΑΓΝΗΤΙΚΟΣ ΕΡΕΘΙΣΜΟΣ (ΤMS) ΈΧΕΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ ΣΤΗ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΜΝΗΜΗΣ.

Μια σειρά νέων ερευνητικών αποτελεσμάτων φέρνει στο φως την ιδιαίτερη ικανότητα αύξησης της εγκεφαλικής λειτουργίας, μέσω της χρησιμοποίησης του διακρανιακού μαγνητικού ερεθισμού στα παιδιά. Συγκεκριμένα, ερευνητές, ερεθίζοντας το μετωπιαίο λοβό σε «δόσεις» για κάποιες εβδομάδες, πιστοποίησαν όντως μια πολύ μεγάλη βελτίωση της ικανότητας, αντίληψης συνδυασμού ιδεών και άλλων γνωστικών λειτουργιών στα παιδιά. Τα εξαιρετικά αυτά αποτελέσματα έχουν δώσει αφορμή να ενταθούν οι έρευνες στο χώρο αυτό, λόγω του αναίμακτου και ανώδυνου ταυτόχρονα, δε, άκρως αποτελεσματικού τρόπου βελτίωσης των γνωστικών προβλημάτων στα παιδιά.

ΠΡΟΔΡΟΜΑ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΤΑΚΤΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΈΧΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΙΤΙΕΣ.

Μερικές φορές, οι κρίσεις παρουσιάζονται ολοκληρωμένες, οπότε και η θεραπεία παίρνει το δρόμο της σε άλλες περιπτώσεις, όμως έχουμε την εμφάνιση και μόνο των λεγόμενων προδρόμων επιληπτικών συμπτωμάτων. Τα πρόδρομα επιληπτικά συμπτώματα στα παιδιά μπορεί να είναι συσπάσεις του προσώπου, άσκοπες κινήσεις, διαταραχές της συμπεριφοράς, κραυγές, στομαχικοί και κοιλιακοί πόνοι, δυσκολία συναναστροφής με άλλα παιδιά, ανάρμοστή συμπεριφορά κ.τ.λ. . Πρέπει να τονίσουμε ότι στις περιπτώσεις πρόδρομων επιληπτικών συμπτωμάτων στα παιδιά υπάρχει και μια τάση ατομικότητας. Δηλαδή, κάποιο σύμπτωμα που χαρακτηρίζει το εκάστοτε παιδί και μόνο. Έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να εντοπιστεί το εξατομικευμένο σύμπτωμα, διότι αποτελεί ένα θεμέλιο λίθο για τη μετέπειτα διάγνωση και θεραπεία.

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΙ ΤΡΟΜΟΙ (PAVOR NOCTURNUS)

ΟΙ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΟΥ ΎΠΝΟΥ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΓΙΑ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΓΟΝΕΙΣ.

Δεν ξέρει κανείς εάν έχει να κάνει με μια ιδιορρυθμία ή αληθινή νοσηρή κατάσταση. Μια τέτοια περίπτωση είναι οι νυχτερινοί τρόμοι, όπου το παιδί, ενώ κοιμάται, λίγο μετά την έναρξη του ύπνου στο μέτριο ύπνο no-REM, πετάγεται τρομαγμένο με έντονη ταχυκαρδία και κλάμα. Κοιμάται μετά από λίγο και όταν ξυπνήσει δε θυμάται το γεγονός. Οι περιπτώσεις αυτές είναι χαρακτηριστικές και όποιος τις έχει ζήσει μια φορά δεν είναι εύκολο να τις ξεχάσει. Η αντιμετώπιση τους, ύστερα από ηλεκτροεγκεφαλογραφική καταγραφή και κυρίως καταγραφή ύπνου, είναι ανάλογη φαρμακευτική αγωγή.

ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΙΟΣ ΤΟΥ ΈΡΠΗ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Η ΕΡΠΗΤΙΚΗ ΕΓΚΕΦΑΛΙΤΙΔΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΠΑΝΙΑ, ΑΛΛΑ ΆΚΡΩΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΝΟΣΗΡΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

Επειδή μπορεί να εξελιχθεί και θανατηφόρα χρειάζεται άμεση μεταφορά και θεραπεία σε νοσοκομείο. Η άλλη ακραία κατάσταση με τον έρπητα στα παιδιά είναι να υπάρξει μια προσβολή στα όρια της απλής ενόχλησης και να μη ληφθεί υπόψη από γονείς και γιατρούς. Σε αυτές τις περιπτώσεις, κλασσικά παραμένει για το υπόλοιπο της ζωής μια μικρή ή μεγάλη «ευαισθησία» απέναντι στα στελέχη του ιού του έρπητα. Αυτός μπορεί να επανεμφανίζεται με ελάχιστη ή μικρή ένταση στα διάφορα όργανα του σώματος, χωρίς να δίνεται πάλι η ανάλογη σημασία. Το αγαπημένο όργανο συγκέντρωσης του έρπητα είναι ο εγκέφαλος. Έτσι λοιπόν στα παιδιά, εάν έχουμε και μόνο μια απλή παρατήρηση της εμφάνισής του, το αναφέρουμε πάντα στο γιατρό, ο οποίος πρέπει να το αξιολογήσει και να πράξει τα δέοντα.

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΒΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ

ΤΟ ΜΕΣΟΛΟΒΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΓΕΦΥΡΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΥΟ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΩΝ ΗΜΙΣΦΑΙΡΙΩΝ.

Διαταραχές του μεσολόβιου  φαίνονται πολύ νωρίς από την παιδική ηλικία.  Η διάπλαση του μεσολόβιου μπορεί, αρκετές φορές, να είναι διαταραγμένη, με αποτέλεσμα αυτό να έχει ανταπόκριση στην κλινική εικόνα του παιδιού. Γενετικά λάθη, χρωμοσωμιακές διαταραχές, λοιμώξεις κατά την κύηση, τραυματισμοί, τοξικές βλάβες, δομικές βλάβες π.χ. από κύστεις, ανωμαλίες εγκεφάλου, διαταραχές μεταβολισμού, επήρεια από άλλες ασθένειες είναι δυνατόν να δημιουργήσουν, μικρές ή μεγάλες, βλάβες στο παιδικό μεσολόβιο. Τα αποτελέσματα είναι να προκαλούνται διαταραχές βάδισης, όρασης, επιληπτικές κρίσεις, ψυχικές διαταραχές κ.α. προβλήματα, τα οποία εμφανίζουν μικρή ή μεγάλη συμπτωματολογία, ανάλογα με τη θέση και το βάρος της διαταραχής.

ΟΙ ΠΟΡΦΥΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

ΟΙ ΠΟΡΦΥΡΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ, ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ, ΜΕ ΑΤΕΛΗ Ή ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ.

Ανάλογα με τη γενετική επιβάρυνση μπορεί σε παιδιά να ελλοχεύει ο κίνδυνος της πορφυρίας και να ξεσπάσει μετά από εκδήλωση στρες (φυσική ή ψυχική) με χαρακτηριστικές διαταραχές σε δέρμα, δόντια και οστά, αλλά και από το κεντρικό περιφερικό σύστημα. Πολλές φορές τα συμπτώματα είναι ήπια και έτσι ο κλινικός γιατρός αργεί να υποψιαστεί την  παρουσία της πορφυρίας. Πάντως, σε αυτές τις περιπτώσεις και ειδικά όταν υπάρχει κληρονομική επιβάρυνση και ενδεικτικό φωτοφοβίας, πρέπει να γίνονται ανάλογες εξετάσεις, προκειμένου να γίνει η διάγνωση και να αρχίσει η θεραπεία.

Η ΑΝΤΟΧΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΣΕ ΌΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΝΤΟΧΗ ΣΤΑ ΕΠΩΔΥΝΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ.
Το φαινόμενο είναι παλιό και έχει γίνει χρόνια προσπάθεια από παιδονευρολόγους να εξηγήσουν αυτή τη διαφορά μεταξύ της ιδιοσυγκρασίας των διάφορων παιδικών ομάδων. Η ανακάλυψη των ενδογενών οπιούχων έφερε κοντά τους επιστήμονες στην απάντηση αυτού του προβλήματος. Βρέθηκε λοιπόν, ότι υπάρχουν δέκα περίπου οπιοειδείς ουσίες  που παράγει ο εγκέφαλος σε διάφορες ποσότητες και διάφορες θέσεις. Από αυτές, η διαφορά από εγκέφαλο σε εγκέφαλο, ιδιαίτερα στην παιδική ηλικία είναι και μεγάλη και ουσιαστική. Έτσι λοιπόν, αυτό βρέθηκε να κάνει τη διαφορά σε ότι αφορά την αντοχή στον πόνο των παιδιών. Βέβαια, σήμερα η διαπίστωση αυτή μπορεί να γίνει πιο επιστημονικά και να προσδιοριστούν αυτές οι ουσίες ανά άτομο, έχοντας έτσι τη δυνατότητα και της κατάλληλης θεραπευτικής αγωγής κατά περίπτωση.

ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΑΚΟΗ

ΟΙ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΗΣ ΑΚΟΗΣ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΤΑΚΤΙΚΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΣΟΒΑΡΑ ΥΠΟΨΗ.
Συνήθως τις περισσότερες φορές πρόκειται για κάτι παροδικό, αλλά είναι απαραίτητο να γίνεται διεξοδικώς έλεγχος σε αυτές τις καταστάσεις, διότι υπάρχει και ένα ποσοστό πάνω από 10% που αφήνει μόνιμες διαταραχές.
Όταν λοιπόν το παιδί παραπονιέται για πόνο ή ενοχλήσεις στο αυτί, οφείλουμε πέρα από την ωτορινολαρυγγολογική εξέταση που θα μας δείξει τυχόν βλάβες στο έξω αυτί, να παρατηρήσουμε και την υπόλοιπη λειτουργία των νευρωνικών τόξων που εξυπηρετούν την ακοή.
Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι οι ειδικές νευροφυσιολογικές εξετάσεις, όπως το εγκεφαλογράφημα και τα ακουστικά προκλητά δυναμικά.
Οι εξετάσεις αυτές εμφανίζουν παθολογικά ευρήματα σε περιπτώσεις λοιμώξεων, τμηματικών διαταραχών, αλλεργιών, τραυματισμών ή ακόμη και κρυπτοεπιληπτικών καταστάσεων.
Όσο πιο γρήγορα γίνει η διάγνωση και πιστοποιηθεί η έκταση της βλάβης τόσο πιο εύκολο είναι και για τον κλινικό γιατρό και θεραπευτή να δώσει την αγωγή που πρέπει, προκειμένου να απαλλάξει το μικρό ασθενή από το «μαρτύριο» του.
Βέβαια επειδή πρόκειται για έναν πολύ ζωτικό χώρο και για την αργότερη εγκεφαλική ανάπτυξη του παιδιού, δεν πρέπει να υφίσταται απώλεια χρόνου όταν έχουμε τέτοια παράπονα.
Άλλωστε αυτές οι εξετάσεις σήμερα και εύκολες είναι και αναίμακτες και χαμηλού κόστους προκειμένου κανένας να μπαίνει στον κόπο κατά το ρητό: καλύτερα δέκα φορές να γίνεται μια εξέταση παραπάνω, σε αυτές τις περιπτώσεις, παρά μια λιγότερο.

ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

ΟΙ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΟΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑΣ.

Τόσο η διάγνωση τους όσο η κατηγοριοποίηση τους και πολύ περισσότερο η θεραπεία αποτελούν από τα πλέον δύσκολα κεφάλαια της επιστήμης αυτής.
Με την ανάπτυξη των νέων τεχνικών διαδικασιών όπως της νευροφυσιολογίας, νευρομικροχειρουργικής και μαγνητικής τομογραφίας μπορεί σήμερα κανείς από μικρή ηλικία να κατηγοριοποιήσει και να διαγιγνώσκει αυτές τις διαταραχές.
Το τελευταίο βήμα των ανακαλύψεων είναι ότι τα κέντρα λόγου και ομιλίας είναι πολύ πιο πολύπλοκα και περίπλοκα μεταξύ τους συνδεδεμένα από ότι γνωρίζαμε μέχρι τώρα.
Έτσι λοιπόν σε μικροδιαταραχές μεταξύ τους έχουμε νευρολογικά συμπτώματα από την περιοχή αυτή που μέχρι στιγμής ήταν άγνωστα ή τα αποδίδαμε αλλού.

ΗΜΙΚΡΑΝΙΕΣ ΙΣΤΑΜΙΝΗΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Η ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΜΙΑΣ ΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΥΠΕΡΕΚΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΑΜΙΝΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΗΜΙΚΡΑΝΙΑΣ.

Οι ημικρανίες ισταμίνης επειδή έχουν και κληρονομικό χαρακτήρα, ταλαιπωρούν πολλά παιδιά χωρίς η διάγνωση τους να μπορεί να τεθεί άμεσα. Ο λόγος είναι η ποικίλη συμπτωματολογία που εμφανίζουν, η οποία μπορεί να είναι χαρακτηριστική με έντονο διαλείποντα και οξύ πόνο γύρω από τον οφθαλμό, με δακρύρροια και ρινόρροια, έως και τελείως άτυπη, με εμφάνιση σε άλλα όργανα του σώματος όπως σφίξιμο στο στομάχι χωρίς όμως πονοκέφαλο.
Επειδή και η ένταση της συμπτωματολογίας της ποικίλλει από ελαφριά έως πολύ βαριά, αρκετές φορές δεν δίνεται η δέουσα προσοχή από τους γονείς ή μπορεί το ιστορικό να «ξεφύγει» από τον γιατρό όταν έχει μπροστά του τον μικρό ασθενή σε ήρεμη φάση. Οι ισταμινικές ημικρανίες αποτελούν δύσκολη διάγνωση που θέλει εμπειρία και κατάλληλη θεραπεία.

ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΝΕΥΡΙΚΕΣ ΑΠΟΛΗΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΙΛΙΑΚΟ ΑΛΓΟΣ

ΤΑ ΒΡΕΦΗ ΚΑΙ ΤΑ ΝΗΠΙΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΤΑΚΤΙΚΑ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΕΝΤΟΝΑ ΚΟΙΛΙΑΚΑ ΑΛΓΗ ΜΕ ΦΟΥΣΚΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΣΠΑΣΕΙΣ.

Ο μηχανισμός που προκύπτει η πίεση και το άλγος αυτό οφείλεται σε ερεθισμό των ελεύθερων νευρικών απολήξεων.
Οι ελεύθερες νευρικές απολήξεις είναι νευρικές ίνες που δρουν σαν υποδοχείς υποδερμικά σε όλο το σώμα και είναι ευαισθητοποιημένες για πίεση και τάση.
Ο ερεθισμός τους δραστηριοποιεί τα ανάλογα κέντρα στο ΚΝΣ και έτσι ολοκληρώνεται το αντανακλαστικό αυτό.
Τροφές, ένταση, στρες, αφή, κρυώματα κ.λ.π. μπορεί να είναι μερικές από τις αιτίες που στα ευαισθητοποιημένα βρέφη ενεργοποιούν τις ελεύθερες απολήξεις και δημιουργούν τον πόνο που αναφέραμε παραπάνω.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

ΟΙ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΑΚΤΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΜΠΟΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΟΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑ.

Σχεδόν αποκλειστικά οι μέχρι τώρα θεραπείες είναι λογοθεραπευτικού χαρακτήρα και ψυχιατρικής προσέγγισης.
Τελευταία όμως αναπτύχθηκε μια νέα τεχνική ο διακρανικός μαγνητικός ερεθισμός (TMS) που δίνει την δυνατότητα επακριβούς εντόπισης του σημείου διαταραχής του λόγου και την εμφάνιση δια ερεθισμού θεραπείας.
Δηλαδή καταρχάς μέσω ηλεκτρικών ερεθισμών, μπλοκάροντας τα σημεία στο νευρωνικό τόξο, εντοπίζουμε την βλάβη και μετά, με δεύτερη σειρά ερεθισμών σε εξατομικευμένο πλέον επίπεδο, διορθώνουμε το πρόβλημα.
Αν και είναι πρόσφατη η μέθοδος τα αποτελέσματα είναι πολύ ικανοποιητικά.