Η ΔΙΑΣΕΙΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟ ΓΕΓΟΝΟΣ, Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΤΥΧΑΙΟΥΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ Π.Χ. ΑΝ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΥΠΑΙΘΡΟ ΌΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΑ ΑΝAΛΟΓΑ ΜΕΣΑ Ή ΑΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΕ ΑΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΌΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΜΕ ΌΛΑ ΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΜΕΣΑ.
Τέτοια τραύματα χαρακτηρίζονται από μια οπισθοδρομική ή μετατραυματική αμνησία της οποίας το εύρος έχει σχέση με την ένταση του τραύματος και συνοδεύεται από ζαλάδα, αδυναμία και μια δυσθυμία. Στις περιπτώσεις αυτές, ιδιαίτερα σε παιδιά, ο έλεγχος πρέπει να είναι διεξοδικός, διότι πάντοτε, ακόμα και σε μικρής έντασης τραύματα, υπάρχει η υπόνοια της μεγάλης βλάβης. Έτσι λοιπόν πρέπει να γίνεται αξονική τομογραφία, σχετικά γρήγορα, και εκτεταμένος ηλεκτροεγκεφαλογραφικός έλεγχος, προκειμένου να αποτελέσει και την αφετηρία για την μετέπειτα αποκατάσταση.


ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΤΑΚΤΙΚΑ ΕΧΟΥΝ ΜΙΚΡΑ ΕΠΙΠΟΛΑΙΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ (ΚΡΑΝΙΟΕΓΚΕΦΑΛΙΚΕΣ ΚΑΚΩΣΕΙΣ) ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΜΙΑ ΠΟΛΥΔΙΨΙΑ ΚΑΙ ΣΥΧΝΟΟΥΡΙΑ. ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΥΤΕΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ ΤΥΧΟΝ ΥΠΑΡΞΗ ΑΠΟΙΟΥ ΔΙΑΒΗΤΗ.