Ο ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ RAYNAUD

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ RAYNAUD ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΤΑΚΤΙΚΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ.

Πρόκειται για μια πολύ συγκεκριμένη συμπτωματολογία που κάνει ιδιαίτερα την εμφάνισή της έντονη τις κρύες ημέρες με πόνο δακτύλων, συνδυαζόμενο με καυσαλγίες και παραισθήσεις. Παράλληλα τα δάχτυλα εμφανίζουν μια έντονη ωχρότητα (κυκλοφορική διαταραχή) που εναλλάσσεται τακτικά με μια «έντονη» κοκκινίλα. Παρότι στο σύνδρομο Raynaud έχουμε τακτική εμφάνιση στα παιδιά, δε διαγιγνώσκεται τακτικά, πράγμα πολύ σπουδαίο για τη σχεδόν πάντα αυτοάνοση προέλευση του. Αυτό οφείλεται στην κλιμακούμενη βαρύτητα των συμπτωμάτων, στο γεγονός ότι κατά διαστήματα εξαφανίζεται και εμφανίζεται τους ψυχρούς μήνες και οι γονείς αμελούν να ενημερώσουν το γιατρό ή τον ενημερώνουν πλημμελώς.

Ο ΠΟΝΟΣ ΣΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ RAΥNAUD

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΆΛΓΟΥΣ ΤΩΝ ΆΚΡΩΝ ΠΟΥ ΈΧΕΙ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΥΤΟΑΝΟΣΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ.

Το χαρακτηριστικό του συνδρόμου  Raynaud απαντάται σε όλες τις ηλικίες, κυρίως στις γυναίκες με χαρακτηριστική ωχρότητα των δακτύλων χεριών και ποδιών, συνδυαζόμενη με διαρκή πόνο και αισθητικές παραισθήσεις (καυσαλγία, μυρμηγκιάσματα κ.λ.π.). Όσο και αν φαίνεται περίεργο, όσο και αν πρόκειται για διαδεδομένο σύνδρομο με ιδιαίτερη εμφάνιση κατά το κρύο, διαγιγνώσκεται δύσκολα και σχεδόν ποτέ δεν έχουμε έγκαιρη θεραπευτική προσπάθεια, αν και δεν υπάρχει τελεσίδικη για αυτό θεραπεία. Άλλωστε σαν σύνδρομο έχει κλιμακωτής βαρύτητας συμπτωματολογία, έτσι ώστε οι «ελαφρές» μορφές να «ξεφεύγουν» αρκετές φορές από την έγκαιρη διάγνωση.

Ο ΠΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΕΝΟΝΤΙΤΙΔΕΣ

ΣΕ ΒΡΕΦΗ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΗ Η ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΩΣΤΗ ΛΗΨΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ.

Απλώς στην καλύτερη περίπτωση το κλάμα του παιδιού μας πληροφορεί ότι υπάρχει επώδυνη κατάσταση και με την καλύτερη συνεργασία ίσως εκδηλωθεί και η περιοχή που πονάει. Ένα τέτοιο γεγονός βασίζεται κυρίως και σε τενοντίτιδες, οι οποίες λόγω των φλεγμονών τους πιέζουν τις νευρικές απολήξεις του πόνου και της πίεσης, έτσι που να προκαλούν έντονο άλγος.  Στις περιπτώσεις αυτές οφείλεται να εξετάζονται με προσοχή οι τένοντες της περιοχής εάν έχουν οιδηματώδες και ευαίσθητο έλυτρο στις οξείες και χρόνιες τενοντοθυλακίτιδες.

Η ΑΝΤΟΧΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΣΕ ΌΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΝΤΟΧΗ ΣΤΑ ΕΠΩΔΥΝΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ.
Το φαινόμενο είναι παλιό και έχει γίνει χρόνια προσπάθεια από παιδονευρολόγους να εξηγήσουν αυτή τη διαφορά μεταξύ της ιδιοσυγκρασίας των διάφορων παιδικών ομάδων. Η ανακάλυψη των ενδογενών οπιούχων έφερε κοντά τους επιστήμονες στην απάντηση αυτού του προβλήματος. Βρέθηκε λοιπόν, ότι υπάρχουν δέκα περίπου οπιοειδείς ουσίες  που παράγει ο εγκέφαλος σε διάφορες ποσότητες και διάφορες θέσεις. Από αυτές, η διαφορά από εγκέφαλο σε εγκέφαλο, ιδιαίτερα στην παιδική ηλικία είναι και μεγάλη και ουσιαστική. Έτσι λοιπόν, αυτό βρέθηκε να κάνει τη διαφορά σε ότι αφορά την αντοχή στον πόνο των παιδιών. Βέβαια, σήμερα η διαπίστωση αυτή μπορεί να γίνει πιο επιστημονικά και να προσδιοριστούν αυτές οι ουσίες ανά άτομο, έχοντας έτσι τη δυνατότητα και της κατάλληλης θεραπευτικής αγωγής κατά περίπτωση.

ΑΛΓΟΣ ΟΣΤΩΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Ο ΠΟΝΟΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ ΜΕ ΚΑΘΕ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΣΧΕΤΑ ΜΕ ΑΥΤΟΝ.Ο πόνος στα παιδιά επιβάλλει πέρα από την εκτεταμένη λήψη του ιστορικού και προσεκτική εξέταση στα ίδια ιδιαίτερα όταν πρόκειται για οστά.
Επειδή οι πόνοι των οστών είναι και ιδιόμορφοι και ποικίλοι και κυρίως στα οστά των άκρων πρέπει να δίνεται προσοχή τόσο στην ανατομική τοποθεσία όσο και στην λειτουργία της κινητικότητας.
Πρέπει πάντα να ψηλαφείτε η περιοχή του εκάστοτε οστού με στόχο τυχόν τραυματική εντόπιση ή ψηλάφηση κάποιας μάζας.
Και στις δύο περιπτώσεις σε υπόνοια κάποιου συμπτώματος να συνεχίζεται η αγωγή.

ΕΠΙΠΟΛΑΙΑ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΠΩΔΥΝΕΣ ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ

Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΗ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΕΞΑΡΘΡΩΣΕΙΣ.Επειδή ακριβώς όπως όλα τα όργανα του σώματος έτσι και οι αρθρώσεις κατά την παιδική ηλικία βρίσκονται στο στάδιο της ανάπτυξης αθροιζόμενες μικροαλλοιώσεις από την καθημερινότητα ξεφεύγουν της προσοχής όλων δίνοντας και στον μικρό ασθενή την ιδέα της «αυτονόητης» ύπαρξης τους. Το αποτέλεσμα είναι να εκδηλωθούν επώδυνες καταστάσεις που όσο πιο έντονα άμεσα γίνουν αντιληπτές και μπουν σε θεραπευτική διαδικασία, τόσο καλύτερα θα είναι τα αποτελέσματα.
Συγκεκριμένα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη από τα παιδιά το κατά καιρούς παράπονα για πόνο στις αρθρώσεις που παρουσιάζουν μειωμένη κινητικότητα, ίσως και ατροφία, στους γύρω μύες.
Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να ακολουθείται πλήρης νευρολογικός έλεγχος και θεραπεία.

ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙ

Ο ΠΟΝΟΣ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΟΞΥΣ Η ΧΡΟΝΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΙΔΙΑΤΡΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΟΝΙΟ ΠΟΥ ΞΥΠΝΑΕΙ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ.
Βέβαια οι παιδίατροι όπως όλοι οι γιατροί έχουν διάφορα σημεία κλειδιά για να χαρτογραφούν ανάλογα τον πόνο και να ξεκινούν άμεση αγωγή π.χ. σε στομαχόπονο, κρυώματα, χτυπήματα κ.λ.π.
Αυτό αποτελεί μόνο περίπου το 20%-30% των περιπτώσεων των παιδικών επώδυνων διαταραχών. Η μεγάλη πλειοψηφία των καταστάσεων και των συνδρόμων πόνου στα παιδιά είναι εγκεφαλικής δυσλειτουργίας και χρειάζεται μεγάλη διαγνωστική προσπάθεια για να εντοπιστούν.
Βέβαια τα βασικά επίπεδα της διαφοροδιάγνωσης τους είναι δύο : είναι οι αλγουποδοχείς, ο σωματοαισθητικός φλοιός και δύο κόμβοι του νευρικού συστήματος που ο ένας είναι ο νωτιαίος μυελός και ο άλλος το στέλεχος του εγκεφάλου.
Το στέλεχος του εγκεφάλου προκαλεί στα παιδιά πόνους που προέρχονται από την περιοχή της κεφαλής ενώ ο νωτιαίος μυελός μαζεύει τους πόνους από την περιφέρεια. Όλοι οι συνδυασμοί οι οποίοι μπορούν να παίζουν έναν ρόλο και στα παιδιά είναι πάρα πολλοί ανάμεσα σε αυτά τα σημεία μπορούν να γεννήσουν και ένα διαφορετικό σύνδρομο πόνου.
Έτσι λοιπόν όταν έχουμε κάποια συχνά αναφορά παραπόνων από παιδιά για πόνους πρέπει πάντα να ακολουθείται μια εκτεταμένη νευρολογική και εγκεφαλογραφική εξέταση.