Η ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ ΓΟΥΕΣΤ

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΓΟΥΕΣΤ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΤΑ ΝΕΟΓΝΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΕ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΗΣ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ, ΠΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΕΣ.

Γενικά υπάρχει μια πολυαιτιολογία ότι αφορά αυτό το σύνδρομο, σε ότι αφορά και την εμφάνιση τους στο χρόνο μεταξύ των πρώτων μηνών, μετά τη γέννηση έως τον πέμπτο μήνα. Είναι όμως άξιο προσοχής, διότι από τότε που εντοπίστηκε και ανακοινώθηκε από τον ίδιο το Γουέστ το 18ο αιώνα μέχρι σήμερα, δεν κατορθώθηκε να δοθεί μια σαφής εικόνα, σε ότι αφορά την παθογένεια του και την επακριβή του αντιμετώπιση. Είναι μια κατάσταση «σκάνδαλο» για την επιλεπτολογία και αποτελεί ένα μεγάλο πρόβλημα, το οποίο πρέπει να βρει τη λύση του τουλάχιστον τον 21ο αιώνα, τόσα χρόνια μετά.

ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΛΗΨΙΑΣ ΣΕ ΣΥΝΔΡΟΜΟ DOWN

ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΠΟΥ ΈΧΟΥΝ ΣΥΝΔΡΟΜΟ DOWN, ΠΕΡΙΠΟΥ ΈΝΑ ΣΤΑ ΠΕΝΤΕ ΑΝΑΠΤΥΣΣΕΙ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΕΣ Ή ΚΡΥΦΟ-ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ ΓΟΥΕΣΤ Ή ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ ΛΕΝΟΞ ΓΚΑΣΤΟ.

Και στις δυο περιπτώσεις οι κρίσεις είναι σοβαρές και λόγω του πρωτογενούς συνδρόμου Down, τυχόν να διαφεύγουν της προσοχής του κλινικού γιατρού. Έτσι λοιπόν, λόγω της αυξημένης συχνότητας επιληψίας στις περιπτώσεις αυτές ,όπου υπάρχει σύνδρομο Down, είναι απόλυτη ανάγκη σε τακτικά χρονικά διαστήματα να γίνεται έλεγχος τυχόν επιλεπτογενούς συμπεριφοράς με ηλεκτροεγκεφαλογραφικές εξετάσεις, έτσι ώστε να προλαβαίνονται τυχόν δυσάρεστες καταστάσεις.

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΓΟΥΕΣΤ

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΓΟΥΕΣΤ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΚΑΙ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΈΧΕΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΥΡΙΩΣ ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΕ ΌΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ.

Ανακαλύφθηκε από τον Άγγλο χειρουργό  στις αρχές του 18ου αιώνα, Γουίλιαμ Γουέστ, ο οποίος το παρατήρησε στο γιο του και το χαρακτήρισε μάλιστα σαν Σαλάμ Τικ. Σαλάμ γιατί ακριβώς μιμείται την οθωμανική κίνηση της προσκύνησης. Το σύνδρομο Γουέστ χαρακτηρίζεται από μια παθολογική τριάδα, η οποία είναι οι παιδικοί σπασμοί με επίκυψη προς τα εμπρός, ένα παθολογικό εγκεφαλογράφημα, χαρακτηριστικό με εκφορτώσεις που καλούνται υψαρρυθμίες και το κυριότερο με μια διανοητική καθυστέρηση του πάσχοντος. Εμφανίζεται στους πρώτους μήνες και χρόνια της ζωής και έχει χαρακτηριστική συχνότητα εμφάνισης, χρειάζεται εντατική προσπάθεια θεραπείας και μερικές φορές χορήγηση κορτιζόνης για τα οιδήματα που προκαλεί.