ΠΑΙΔΙΚΗ ΤΡΑΥΜΑΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ ΨΥΧΟΓΕΝΕΙΣ ΚΡΙΣΕΙΣ

ΟΙ ΨΥΧΟΓΕΝΕΙΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΕΣ ΣΤΟ ΌΤΙ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ΜΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΈΝΑ ΠΡΟΣΔΟΚΩΜΕΝΟ ΚΕΡΔΟΣ.

Αυτό το βρίσκει κάνεις πολύ τακτικά σε κακοποιημένα παιδιά με άκρως τραυματικές εμπειρίες, κατά την παιδική ηλικία. Η ψυχαναλυτική μελέτη τέτοιων ομάδων κατέδειξε ότι η κακοποίηση στην παιδική ηλικία, που με τη σειρά της αναδεικνύεται σε μια τραυματική εμπειρία, που πολλαπλασιάζεται κατά την εφηβεία, πυροδοτεί συμπτώματα τέτοια που μοιάζουν με αυτά των επιληπτικών κρίσεων, παρ’ ότι  έχουν αμιγώς ψυχολογική βάση. Όταν λοιπόν έχουμε τέτοιους ασθενείς που παρουσιάζουν επιλεπτογενείς κρίσεις, το εκτεταμένο αναλυτικό ιστορικό της παιδικής ηλικίας είναι μια απόλυτα ιατρική ανάγκη.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΨΥΧΟΓΕΝΕΙΣ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ;

ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΌΤΙ ΈΝΑ ΠΟΣΟΣΤΟ ΤΡΙΑΚΟΣΙΩΝ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΑΤΟΜΩΝ «ΠΑΣΧΕΙ»ΑΠΟ ΨΥΧΟΓΕΝΕΙΣ ΚΡΙΣΕΙΣ.
Μάλιστα, στο ποσοστό αυτό κυριαρχούν 70%-80% οι γυναίκες και σε μια μεγάλη ποσόστωση υπάρχουν και παιδιά μέχρι δώδεκα ετών. Ως ψυχογενείς χαρακτηρίζονται οι κρίσεις που μοιάζουν με επιληπτικές κρίσεις, αλλά δεν υποχωρούν κάτω από αντιεπιληπτική αγωγή σε επίπεδο που να ικανοποιείται ο θεράπων ιατρός. Επίσης, το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι υπάρχει ακόμα και σήμερα μια «ιδεολογική» και διαγνωστική διαταραχή σε ότι αφορά τις διαταραχές της συμπεριφοράς και του συναισθήματος, όταν αυτές παρουσιάζονται με τη σημαιολογία επιληπτικών κρίσεων. Εκεί εντοπίζεται και το ιατρικό κενό της διαφοροδιάγνωσης, η οποία δε μπορεί να τεθεί με σιγουριά και αφήνει να πλανάται η υπόνοια των ψυχογενών κρίσεων.