ΤΟ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟ, ΑΜΙΛΗΤΟ ΚΑΙ ΓΕΜΑΤΟ ΑΓΩΝΙΑ, ΠΑΙΔΙ

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΓΟΝΕΙΣ, ΔΑΣΚΑΛΟΙ, ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΥΝ ΤΑΚΤΙΚΑ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ.

Πολλές φορές ακόμα και ειδικευμένοι παιδίατροι είναι σε δύσκολη θέση, διότι πιστοποιούν αυτά τα συμπτώματα, αλλά είναι αδύναμοι στην τελική διάγνωση και θεραπεία. Κατά κανόνα, στις περιπτώσεις αυτές έχουμε μεταιχμιακές διαταραχές σε ασθενείς με μη διαγνωσμένες νευρολογικές δυσλειτουργίες π.χ. επιληπτικές κρίσεις. Το αποτέλεσμα είναι η σειρά των εκρήξεων αυτών των αναφλέξεων να δημιουργεί στο μεταίχμιο μια τέτοια διαταραχή που φέρνει στο παιδί έντονη ανησυχία, υπερκινητικότητα  και φόβο. Άρα, όταν έχουμε τέτοιες περιπτώσεις δε χωράει επιπόλαιη αντιμετώπιση και καλό είναι να γίνεται ηλεκτροεγκεφαλογράφημα και να λαμβάνεται μια συμβουλή από έναν ειδικό.

ΤΟ «ΠΑΓΩΜΕΝΟ» ΒΛΕΜΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΑΙΤΙΟ ΚΛΑΜΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

ΆΠΕΙΡΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΒΡΕΦΗ Ή ΠΑΙΔΙΑ ΜΙΚΡΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΜΕΝΟΥΝ ΣΑΝ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΑ Ή ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΝΑ ΚΛΑΙΝΕ.

Πρόκειται για μια κατάσταση κάποιου «μικροσόκ», το οποίο τις περισσότερες φορές είναι αποτέλεσμα μιας ειδικής φοβίας που δημιουργήθηκε στο παρελθόν στο παιδί. Οι ειδικές φοβίες, ως γνωστό, είναι εξάρσεις παραλόγου και υπέρμετρου φόβου σε αντικείμενα, πρόσωπα ή και καταστάσεις. Στα παιδιά είναι λίγο δύσκολο να εντοπιστούν λόγω της ανώριμης συνεννόησης ή αδυναμία έκφρασης του παιδιού του προβλήματος του. Παρόλα αυτά, τόσο γονείς όσο και γιατροί με πείρα πολύ περισσότερο δε, οι παιδίατροι, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν το απόθεμα της φαντασίας τους, έτσι ώστε να οδηγήσουν μια θεραπευτική αγωγή αποδομής του φόβου στα παιδιά.

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΕ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΝΕΟ ΓΕΓΟΝΟΣ. ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΕΝΤΟΝΑ ΑΥΞΗΤΙΚΗ ΤΑΣΗ.
Μελέτες έχουνε δείξει ότι παιδιά μεταξύ 12 και 17 ετών υποφέρει από 3% έως 10% από κατάθλιψη. Σε παιδιά κάτω των 10 ετών εμφανίζεται η κατάθλιψη από 0,5% έως 2,5%. Παιδιά και έφηβοι όλο και τακτικότερα εμφανίζουν μια διάθεση για θλίψη, δάκρυα, αντίδραση, επιθετικότητα και άγχος. Τα παιδιά όλο και περισσότερο χάνουν το ενδιαφέρον τους για πράγματα που για αυτά ήταν πάρα πολύ πολύτιμα στο παρελθόν. Δεν ενθουσιάζονται με τίποτα, έχουν έντονα αισθήματα απαξίωσης, ενοχής και κινδύνου. Μερικές φορές ο κίνδυνος οδηγεί σε ακαταλόγιστους φόβους σε ότι αφορά την επιβίωση αλλά και απέναντι σε αντικείμενα, ζώα και ανθρώπους η πολύ περισσότερο σε μεγάλες καταστροφές.
Στο σχολείο βλέπουμε τα παιδιά λιγότερο δραστήρια λιγότερο σκεπτόμενα με έντονες τάσεις αφηρημάδας εγκαταλελειμμένα από κάθε ενδιαφέρον, κλεισμένα στο δωμάτιό τους να βλέπουν τηλεόραση αντί να έχουν κοινωνικές δραστηριότητες. Πρόκειται ουσιαστικά για φαινόμενο με αυξημένες τάσεις και πρέπει εάν διαπιστωθεί από τους γονείς το γρηγορότερο να οδηγούνται σε ιατρική συμβουλή για την αντιμετώπιση τους.